حساب کاربری

لطفا از حروف a-z,A-Z,0-9 استفاده نمایید - حداقل 5 کاراکتر

حداقل 8 کاراکتر

صنایع دستی گیلان

صنایع دستی گیلان

حصیر بافی

حصیر بافی از رایج ترین صنایع دستی بین مردم این مرز و بوم است .

در مناطقی مثل بندرانزلی، خمام، جفرود، غازیان و بیشتر توسط بانوان بافته می شود.

ماده اولیه این صنعت لی یا سوف است که به صورت خودرو اطراف مرداب ها یا آبگیرهای کوچک رشد می کند.

و بافتن آن در فصول غیر کشاورزی جایگزین مناسبی برای کشاورزان و زمین داران روستایی به شمار می رود.

از محصولات حصیر بافی می توان به انواع سبد، زیرانداز، آبکش، زیرداغی و … اشاره کرد.

 

عروسک بافی

یکی دیگر از صنایع دستی  هنر زیبای عروسک بافی ست که در فومن به ویژه شهر ماسوله بافته می شود.

این عروسک ها با کاموا، قلاب بافی می شوند .

در اصل نماینده های کوچکی از مردان و زنان گیلکی با پوشش سنتی هستند.

 

 

سفالگری

سفالگری از آن دسته هنرهایی ست که علاوه بر قدمت چند هزار ساله ای که دارد.

هنر سفالگری در هر گوشه ایران وجود دارد و مردم گیلک نیز در این هنر حرف های زیادی برای گفتن دارند.

هنر سفال نه تنها در زمینه انواع ظروف غذا بلکه در معماری خانه ها نیز کاربرد فراوانی دارد.

اگر به خانه های روستا و سقف های شیروانی آن ها دقت کنید .

سفال سقف را خواهید دید که جهت جلوگیری از نفوذ آب باران استفاده می شود.

یکی از معروف ترین ظروف سفالی در استان گیلان ظرف سفالی “گمج” است که در آن انواع غذاهای سنتی گیلان طبخ می شود.

برای تزیین گمج معمولا از رنگ سبز و آبی و لعاب استفاده می کنند.

سفال در بیشتر شهرهای گیلان رواج دارد.

شهرهایی مثل لنگرود، رودسر، سیاهکل، لاهیجان و … بیشتر در این زمینه فعالیت می کنند.

 

بافتنی و قلاب بافی

شال ها و روسری های بزرگ بافتنی و قلاب بافی، علاوه بر اینکه بخشی از پوشش سنتی گیلانی ها هستند،.

صنایع چوبی

جعبه جواهرات،

بازی شطرنج

بازی تخته

صندوقچه و … چیزهایی هستند که در گیلان از چوب هم تهیه می شوند و به عنوان صنایع دستی در سراسر این استان قابل تهیه هستند.

دستبافته های پشمی

پشم مرغوب در مناطقی از گیلان که دامداری رواج دارد یافت می شود.

این پشم را با دستگاه های ریسندگی به نخ تبدیل می کنند.

پس از رنگ کردن، از آنها در بافت لباس های پشمی همچون جوراب، دستکش، شال گردن و بلوز استفاده می کنند.

ماسوله، رشت و انزلی از مراکز تولید این دستبافته ها به شمار می روند.

 

چادرشب بافی ( لاون )

چادرشب، پارچه ای رنگارنگ و معمولا با طرح چهارخانه است که با دستگاه مخصوص چادرشب بافی (پاچال) بافته می شود.

الیاف استفاده شده در این پارچه معمولا ابریشم یا پنبه است و معمولا به شکل مربعی در ابعاد ۲ متر در ۲ متر تهیه می شود.

در استان گیلان زنان معمولا از چادرشب به عنوان کمرپیچ برای جلوگیری از نفوظ رطوبت به بدن به ویژه هنگام کار در شالیزار استفاده می کنند.

در گذشته نیز برای روجهازی دختران از چادر شب استفاده می کردند.

لاون در شرق گیلان به ویژه رودسر و روستای قاسم آباد رونق بیشتری دارد و قاسم آباد به عنوان روستای ملی چادر شب بافی شناخته می شود.

این هنر دستی در سایر بخش های ایران مثل یزد، هرمزگان و خراسان شمالی نیز وجود دارد .

هم اکنون یکی از قطب های مهم بافت چادر شب، روستای روئین در اسفراین (خراسان شمالی) است.

بامبو بافی

بامبو یا همان نی خیزران از دیگر موادی ست که با آن صنایع دستی زیبایی در این خطه تولید می شود .

قدمت بافت آن با کشت چای در گیلان برابری می کند.

این نی مانند سوف، اطراف آبگیرها و تالاب ها رشد می کند و مرکز اصلی تولید آن در لاهیجان و به ویژه روستای لیالستان است.

بامبو نسبت به سوف انعطاف بیشتری دارد و به همین دلیل محصولات متنوع تر و ظریف تری با آن تولید می شود.

شال بافی

شال بافی نوعی دیگر از صنایع دستی به ویژه تالش و گالش محسوب می شود و ماده اولیه آن پشم دام است.

این شال توسط دستگاه شال بافی که دار افقی دارد بافته می شود .

در تار و پود آن به هیچ عنوان از پنبه استفاده نمی شود و ماده اولیه آن فقط و فقط پشم است .

از نفوذ سرما و رطوبت جلوگیری می کند به همین جهت برای گرم کردن در مناطق مرتفع و ییلاقی کاربرد دارد.

هنر شال بافی در سایر مناطق کوهستانی ایران مثل کردستان نیز رواج دارد .

حتی بهترین نوع شال در دهی به نام کوبلان (شهرستان میانه- آذربایجان شرقی) بافته می شود و از کیفیت بسیار بالایی برخوردار است.

مروار بافی

از دیگر صنایع دستی گیلان که اخیرا رایج شده می توان به مروار بافی اشاره کرد.

این صنعت دستی از نظر ظاهر و کاربرد شباهت زیادی با بامبو بافی دارد اما از انعطاف کمی برخوردار و مقاوم تر است.

قطب اصلی مروار بافی شهرستان آستانه اشرفیه و به ویژه روستای کورکاست.

اما در بخش های دیگر گیلان مثل بندر کیاشهر و صیغلان هم می توان این هنر زیبای دستی را پیدا کرد.

مروار در قالب انواع سبد میوه، ساک پیک نیک، جا نانی، جا لیوانی و … بافته می شود.

چموش دوزی

چموش یا به گیلکی (چوموش) یک پاپوش بدون پاشنه و هنر دست مردم گیلان است

که از پوست دباغی شده گاو ساخته می شود.

یکی از ویژگی های خاص این کفش آن است که بدون استفاده از هیچ گونه چسب یا میخ و فقط با دوخت تهیه می شود.

همچنین جنس آن به گونه ای است که در سرما پا را گرم و برعکس در گرما پا را خنک می کند.

یکی از انواع چموش، چموش شکاره است که دارای بند بوده و دور پا بسته می شود.

چموش دوزی بیشتر در منطقه فومن و به ویژه شهر ماسوله دیده می شود.

این هنر زیبا در فهرست آثار  ملی ایران به ثبت رسیده است.

رشتی دوزی ( گلبند دوزی )

رشتی دوزی یکی دیگر از هنرهای زیبای این خطه سبز قلمداد می شود.

رشتی دوزی با سه روش مختلف یعنی ساده دوزی، ضخیم دوزی و تکه دوزی (معرق دوزی) دوخته می شود .

هنرمندان آن بیشتر از طرح های گل، بته جغه شاخ گوزنی، گل و مرغ و … استفاده می کنند.

رشتی دوزی بیشتر بر انواع لباس مثل لاسیاره (شلوار پهلوان ها)، بازوبند، کوسن، رومیزی و … دوخته می شود.

 

گلیم بافی

گلیم از آن دسته هنرهای دستی است که در سراسر ایران یافت می شود .

هر منطقه جغرافیایی با توجه به فرهنگ خاص خود از طرح های متفاوت و الیاف گوناگون استفاده می کند.

گلیم در گیلان به عنوان زیرانداز در زندگی روزمره مردم کاربرد داشته و دارد و عمدتا توسط زنان بافته می شود.

جنس گلیم ها معمولا از پشم و نخ پنبه است و بیشتر در مناطق مرتفع استان مثل آستارا و تالش بافته می شود.

fokasale
ارسال دیدگاه
ارتباط با ما
مشهد
051-38337089
info@fokashop.ir
مقایسه محصول
مقایسه محصول
مقایسه محصول
مقایسه محصول
X